در روزگاری که دیگ‌های سنگی آبگوشت، با چربیِ «مانده‌یِ شب‌های پیش» پر مزه تر می شد، آبگوشت نه تنها یک وعده غذایی، که مظهر برکت و همبستگی بود. از «نخودآبِ» شفابخش تا ماجرای طنزآمیز پیرمرد اشکذری و حکایت لرزشِ بِلَرزُک، نگاهی داریم به فرهنگ غذایی ساده اما پرمهر مردمان دیارمان در گذشته.

مراسم تعزیه (شبیه) با رعایت سنت‌های اصیل، با حضور پرشور عاشقان اهل‌بیت (ع) در حسینیه سفید برگزار می شود. این اجرای سنتی که با ورود دو طفل مسلم و رجزخوانی گروه‌های یاران و دشمنان آغاز می‌شود، با استفاده از نمادهای رنگی سبز و سرخ و همراهی سازهای سنتی همچون طبل و شیپور، تصویر زنده‌ای از فجایع روز عاشورا را در برابر دیدگان مخاطبان ترسیم می‌کند

 ازدواج در مجومرد با اندک تفاوتی شبیه آداب و رسوم ازدواج در شهر یزد و سایر روستاهای استان یزد بود. در جامعه مرد سالار آن روزها قشر زن به خصوص دختران از نظر اجتماعی محدودیت‌های زیادی داشتند یکی از این محدودیت ها عدم برخورداری از حق انتخاب همسر بود.

در روستای حسین‌آباد شهرستان اشکذر، میان زمین‌های کشاورزی و دل‌های پاک فرزندان خانواده‌های کارگر و کشاورز، آیینی زنده بود که امروز شاید در یاد و خاطره‌ها گم شده باشد: هدیه دادن انار به معلم. دانش‌آموزان، که در کنار والدینشان به کشت و کار می‌پرداختند، هر بهمن و اسفند، با پس‌انداز اندک خود - گاه یک شاهی، گاه پنج شاهی یا یک ریالی - به عنوان نمادی از عشق و ارادت، بر تن انار می‌کوبیدند؛ میوه‌ای که از آغاز پاییز تا تحویل سال، در خنکای بالاخانه یا گودال باغ، منتظر لحظه‌ی تقدیم به معلم بود. این آیین کودکانه، بیش از آن‌که معنای مادی داشته باشد، عمق احساس و احترام فرازندکان به مقام معلم را نشان می‌داد