نگهبانی فرستادم لحظه ای بعد برگشت و گفت: «کجا نگهبانی بدهم، دیودیده که نیست» بلافاصله اسلحه را برداشتم و از سنگر بیرون آمدم دیدم دیودیده که نیست، سنگرش هم نیست… یعنی یک خمپاره ۱۲۰ آمده بود و دیودیده و سنگرش را برده بود.

زرتشتیانی که از اله آباد زارچ برای روضه خوانی به اشکذر می آمدند در منزل محمود آقا علوی جدا از بقیه  کنار آن جوی آب می نشستند.

۱۳۶۲/۵/۱۵ پرتکرارترین تاریخ شهادت حک شده بر روی سنگ قبر مطهر شهدا روضه الشهدا شهر اشکذر است.

میرزا علی اکبر شاگرد شوفر باخوش رویی بارو بنه مسافران را داخل صندوق ماشین میرزا خالق می گذاشت و آنهایی که بد بار بودند بالای سقف اتوبوس می برد و با طناب محکم می بست.

فرمان کشف حجاب به دستور رضاشاه سرآغازی بود بر رشادتهای همراه با سختی و مشقت غیور زنان این مرز وبوم که از آن دوران پر درد و رنج حکایتها و داستانهای افسانه وار بجای مانده است،هر چند کمتر از آن یاد می شود.

لباس و پوشاک هر محل  یکی از آن چیز هایی است که می تواند اطلاعات زیادی از اعتقادات و فرهنگ آن محل را به ما بدهد از دیر باز دختران و زنان اشکذر و مناطق اطراف آن، عموما مذهبی محسوب می‌شدند و پایبند شرعیات بودند بنابراین اغلب لباس‌های گشاد و بلند می پوشیدند.

ابتدا که برق به اشکذر آمد روشنایی بعضی از مناطق آنقدر کم بود و لامپ ها آنقدر کم نور بودند که مرد شوخ طبع اشکذری گفته بود باید کبریت روشن کنیم و نزدیک لامپ بیاوریم ببینیم لامپ روشن است یا نه؟!

صف طولانی کسانی که در انتظار ایستاده تا درب حوزه ی انتخابات سالن مدرسه شهید رجایی باز شود و رای آری را به جمهوری اسلامی بدهند. بسیار دیدنی بود .پیرمردان و زنان سالخورده ای که عصاکشان وافتان و خیزان با نفس های به شماره افتاده خود را به صندوق می رساندند

کسی اول باور نمی کرد می گفتند آتش می کنی آتش خودش می بردش می گفتند: یک چیزی مثل آم غربال می ماند. کله این طرف و آن طرف می کند. آتش خانه هم دارد. می گفتند آتش تویش می سوزد پیدا نیست

دقایقی قبل از اذان صبح میرزا محمّدبر روی بام می آمد و سه بار می گفت « آب است و تریاک» و بعد می گفت «آب است و زهر مار» یعنی مردم، اذان صبح نزدیک است و دست از خوردن و آشامیدن بکشید! و پیشخوانی اذان صبح را شروع می کرد

آخوند ملا حسین اشکذری ازمراتب عرفان و تزکیه نفس برخوردار بود وی از مریدان عارف وارسته مرحوم حاج شیخ حسن علی مقدادی اصفهانی معروف به نخودکی بوده است ، درجلد دوم کتاب « نشان از بی نشان ها » ازاشکذری سخن به میان آمده است.

حاج سید محمود باقری مشهور به حاج آقا امام در اشکذر یزد چشم به جهان گشود؛ پدرش  آقاسیدعلی از روحانیون مشهور اشکذر بود، وی روزگاری از افراد کثیر المنبر بود و یک پای ثابت روضه خوانی های اشکذر بود.

سیصد سال پیش سربازان محمود افغان سر راهشان از یزد به اصفهان از اشکذر که در مسیرشان بوده است عبور کرده اند؛ مردم که از قبل؛ خبر هجوم افغانها را شنیده بودند؛ به قلعه اشکذر که دارای حصارهای بلند است؛ پناه می برند.

روزگاری در اشکذر پلو یک غذای اعیانی بود، پلو سر سفره اغنیا بود و عامه مردم بجز عید نوروز به ندرت در ایام سال آن را می خورند.

بیش از نیم قرن پیش بارش برف آنقدر دیر هنگام بود که کهنسالان اشکذری نقل می کنند : «ما نسلی هستیم که زردآلو در برف جمع کرده ایم»