اشکذر خبر: از ابتدای فعالیت دولت، یکی از پررنگ‌ترین شعارهای مطرح‌شده، «وفاق، همدلی و استفاده از همه ظرفیت‌ها» بوده است. شعاری که در ذات خود، مورد اجماع است و می‌تواند بستری برای هم‌افزایی در اداره کشور فراهم کند. اما پرسش مهم آنجاست که آیا اجرای این شعار در همه سطوح، با دقت، تدبیر و احترام به سرمایه‌های اجتماعی همراه بوده است؟

تغییر اخیر در معاونت سیاسی، امنیتی و اجتماعی فرمانداری اشکذر، با همه احترامی که برای فرد منصوب‌شده قائل هستیم، یکی از مصادیقی است که موجب ابهام و حتی گلایه در میان بسیاری از فعالان اجتماعی و سیاسی شهرستان شده است.

آقای محمدجلال دهقانی، در طول خدمت در دولت گذشته و در طول یک سال گذشته در دولت جدید با رویکردی آرام، منطقی و هدفمند توانسته بود فضای گفتگو و تعامل را در شهرستان تقویت کند، حالا بدون اطلاع‌رسانی شفاف و حتی در سکوت، جای خود را به فرد دیگری داده است. آیا چنین تغییراتی، آن هم در شرایط حساس کشور، با روح شعار “وفاق” همخوانی دارد؟

 بی‌تدبیری در نحوه‌ی اجرا، نه اصل تغییر
مسئله این نیست که تغییرات صورت نگیرد یا افراد جدید فرصت خدمت نیابند، بلکه آن‌چه محل سؤال است، نحوه و زمان انجام این انتصاب است؛ انتصابی که نه تنها در بی‌خبری کامل بدنه اجتماعی شهرستان صورت گرفت، بلکه نوعی بی‌احترامی به فرماندار و شخص آقای دهقانی نیز تلقی شد.

در شرایطی که کشور بیش از همیشه نیازمند آرامش، گفت‌وگو و سرمایه‌ اجتماعی است، تصمیم‌هایی که بدون در نظر گرفتن وزن اجتماعی افراد و حساسیت‌های محلی گرفته می‌شوند، می‌توانند نتیجه‌ای معکوس داشته باشند. گویی “وفاق” در کلام باقی مانده و در عمل، چیزی جز شتابزدگی، فشار سیاسی یا بده‌بستان‌های محفلی دیده نمی‌شود.

 نگارنده قصد تخطئه فرد منصوب‌شده را ندارد و طبیعتاً فرصت برای اثبات توانمندی‌ها وجود دارد. اما بی‌توجهی به فرآیندها و نادیده‌گرفتن چهره‌های خوش‌سابقه و موثر، می‌تواند فضای همراهی و اعتماد را به‌سرعت به فضای تردید و دلسردی بدل کند.

شاید وقت آن رسیده که در کنار وفاداری به شعارها، در اجرا نیز نشانی از تدبیر، احترام و اعتماد به نیروهای محلی دیده شود—وگرنه وفاقی که پایه‌اش بر حذف و شتاب باشد، نه تنها وحدت نمی‌آورد، بلکه نطفه‌ی نارضایتی را در دل شهرستان می‌کارد.