اشکذرخبر،با نزدیک شدن به ایام محرم، از میان کوچه‌ها و محله‌ها، جنب‌وجوشی متفاوت به چشم می‌خورد؛ جنب‌وجوشی که بویِ از آماده شدن برای عزاداری می‌دهد. در این میان، یکی از نمادین‌ترین و دشوارترین سنت‌های عزاداری، مراسم «پوش کشیدن» است. پوشی پارچه‌ای، محکم و از الیاف پنبه‌ای که با نقوش کربلا و یادآور خیمه‌های عاشورا مزین شده، تنها یک پارچه نیست؛ بلکه مرزی است میان هیاهوی دنیوی و فضای قدسی عزاداری.

پوش کشیدن، آیینی است که در آن تجربه و حکمت سالمندان با توان و قدرت بدنی جوانان گره می‌خورد. زمانی که تیرک خیمه بر سکویی مدور استوار می‌شود و با فریادهای «یا حسین» و «الله اکبر» به سمت آسمان کشیده می‌شود، گویی تمام ارکان یک جامعه برای رسیدن به یک هدف مشترک به حرکت درمی‌آیند. این کار که با طناب‌های استوار و میخ‌های بلند انجام می‌شود، همواره با دشواری و خطری همراه بوده است؛ دشواری‌ای که در فرهنگ ما، همواره با صدقه یا قربانی کردن گوسفند همراه گشته تا برکتش در سایه خیمه جاری شود.

وقتی پوش بالا می‌رود و سایه خیمه‌گاه بر سر عزاداران می‌افتد، خستگیِ آن کار سخت، با بروبیای پرشور و چایِ میهمان‌نوازیِ محلی، به شیرینیِ عشق تبدیل می‌شود. اینجا، خیمه تنها از پارچه و تیرک ساخته نشده، بلکه از ایمان و همبستگی ساخته شده است.