اشکذر خبر،از دیار اشکذر، سرزمینی که ریشه‌های تاریخ در خاکش دوانده، مردی برخاست که تقدیر، او را از مشهد، شهر توسل و عرفان، به سوی تهران، پایتخت اندیشه و نوآوری، رهنمون شد. در سال پربرکت ۱۳۴۰ هجری خورشیدی، خدیوجم، با کوله‌باری از دانش و اصالت، گام در سازمان کتابخانه ملی نهاد و در آغوش آن گنجینه سترگ دانش، جای گرفت.

مهر آشنایی با استاد پرویز ناتل خانلری، آن دبیر ارجمند بنیاد فرهنگ ایران، چون نسیم جان‌بخشی بر بوستان اندیشه او وزید و بذر بالندگی را در جانش بارورتر ساخت. اما اوج شکوفایی او، در آن سفر پرمعنا به قلب کشورهای اسلامی شمال آفریقا رقم خورد؛ سفری که از سوی وزارت فرهنگ و هنر، مأموریت تحقیق درباره میراث مشترک فرهنگی را بر دوشش نهاده بود. در مصر، سرزمین اهرام و تمدن کهن، چشمش به دیدار طه حسین، آن ادیب نابینای نامدار مصری، روشن شد. خدیوجم، که پیش از این، دو جلد از شاهکار «الأیّام» را به گنجینه زبان فارسی افزوده بود، در آن دیدار، راز و رمز ترجمه جلد سوم را با طه حسین در میان نهاد. ادیب مصری نیز، چون گوهری نایاب، نکاتی ناب و راهگشا را برای تکمیل این اثر ارزشمند، به او ارزانی داشت.

آن سفر، تنها یک مأموریت فرهنگی نبود؛ بلکه دستاوردی ماندگار به همراه داشت: انتشار کتاب «میراث مشترک فرهنگی در ایران و مصر» که چون پلی استوار میان دو تمدن دیرین بنا شد، و همچنین، گردآوری نسخه‌های خطی گرانبهایی که راه را برای چاپ ترجمه دو اثر بی‌بدیل، «احیاء علوم‌الدین» و «کیمیای سعادت»، هموار ساخت. اینگونه بود که خدیوجم، با اصالت اشکذری و روح جستجوگرش، در تالارهای فرهنگ ایران و جهان، نقش ماندگاری از خود به یادگار گذاشت.