اشکذر خبر؛ محمدرضا قانع عزآبادی؛ در روزگاری نه چندان دور”مناره مسجد جامع عزآباد” در روزهای پایانی ماه شعبان شاهد و ناظر شور و شوق وصف ناپذیر اهالی برای استقبال از ماه رمضان بود.

مومنانی که با مراسمی هرچند ساده به نام “کلوخ انداز” هم اکنون چشم به آسمان داشتند تا هلال ماه رمضان را رویت کنند. از رادیو و تلویزیون و رسانه های مجازی اثری نبود تا اعلام اول ماه و آخر ماه کنند و لاجرم مردم خود دست به کار می شدند.

مناره مسجد جامع با ارتفاع ۱۲ متری از سطح زمین بلندترین و بهترین محل برای رویت هلال بود و بزرگانی که به قول قدیمی ها نور چشمی داشتند؛ در اینجا به جستجوی هلال رمضان مشغول می شدند.

البته همه در جستجوی هلال رمضان بودند. زیرا که آن را ثواب می دانستند و در غروب روز آخر شعبان زن و مرد، کوچک و بزرگ در پشت بام منازل اجتماع می کردند. به محض رویت هلال نوای تکبیر بود که اوج می گرفت و با طنین اذان این آیین به پایان می رسید.

ماه میهمانی خدا با هزاران نعمت، برکت و رحمت آمده بود و مومنین، مقید به رعایت حرمت آن؛ در طول روز اجاقی در خانه ای روشن نمی شد و بوی نان تازه گندم و آبگوشت محلی را فقط در آستانه غروب می توانستی استشمام کنی!

شیر آب انبارهای روستا در طول ماه رمضان کمتر باز و بسته می شد و در مقابل؛ اگر رمضان در نیمه اول سال خصوصا فصل گرما بود؛ راه پله های آب انبار در اوج گرما میزبان آقایانی بود که برای استراحت آن فضای نمناک را انتخاب کرده بودند.

از صبح علی الطلوع تا غروب و حتی بعد از آن مجالس متعددی اعم از مردانه و زنانه به ختم قران می نشستند و مساجد که از روزهای پایانی ماه شعبان آب و جارو شده بودند در این روزها پر رونق تر و نمازهای جماعت یومیه پر جمعیت تر برگزار می شد.

سحرها همه گوش به مناجات “مرحوم آقا رضا سیدحسین” در مناره مسجد جامع داشتند و صدالبته نواهای عاشقانه و خالصانه مناجات سحرگاهی در گوشه گوشه آبادی به گوش می رسید.

از ساعت و سایر و سایل زمان سنج امروزی کمتر اثری دیده می شد و این حرکت و موقعیت ستارگان در آسمان بود که وقت سحر و اذان صبح را مشخص می کرد و سواد این تشخیص را پدران ما از نسلی به نسل دیگر آموزش می دادند.

در این ماه دلهای مردم نسبت به یگدیگر رئوف تر بود، دستگیری ازنیازمندان، کمک بدون چشم داشت و عفو و بخشش دیگران از جلوه های دیدنی ماه رمضان در عزآباد قدیم بود.