در روزگاری نه‌چندان دور، در دل دشت‌های خشک و آفتاب‌خورده‌ی ایران، تقسیم آب قنات میان کشاورزان هنری بود به‌دقت ساعت‌سازی.

در کویر تشنه‌لب اشکذر، آب نه فقط مایعی برای زندگی، که مسئله‌ای مقدس بود؛ و این مقدس، نیاز به نظم داشت. برای همین، مردانی از دل خاک و تجربه، نگهبان آب شدند؛ هر یک با نقش و مسئولیتی مشخص

فرمان مظفرالدین شاه قاجار خطاب به جلال الدوله حکمران منطقه یزد در خصوص معافی مالیات قنوات اشکذر و ده شیخی متعلق به ورثه حاجی حسین یزدی در تاریخ ۱۳۱۹ هجری قمری می باشد

فریادِ شادی از دور به گوش رسید: «آب آمد! آب آمد!» مردم، سبک‌پا به سوی جوی دویدند و به استقبال آب رفتند،عطر صلوات در محله ها پیچید.