اشکذر خبر-علی مشیری: این روزها مسئله‌ی آلودگی هوای استان یزد و به‌ویژه شهرستان اشکذر برای مردمان نجیب این دیار به یک مسئله‌ی بغرنج تبدیل‌شده است. واقعیت این است که در سال جاری استان یزد باز هم جزو ترین­ها قرار گرفت ولی این بار نه در رتبه‌ی کنکور و نه در سخت‌کوشی مردمانش و نه در… که در لیست شهرهای آلوده کشور و آلوده‌ترین استان کشور در خردادماه امسال، با عبور از شاخص آلايندگي ۲۸۴ که خطرناک‌ترین شاخص است قرار گرفت.

اگر چه در رابطه‌ی با موضوع آلودگی هوای استان یزد و تخلف برخی از کارخانه ها در بحث محیط زیست یادداشت‌های بسیاری نگاشته شده است و به‌ویژه با فعالیت‌های مدنی آحاد مردم شهرستان اشکذر (تجمع بانوان، امضاء طومار اعتراض مرمی، اعتراض روحانیون و…) به‌قدر کافی این مسئله رسانه‌ای شده است؛ چه اینکه حتی اگر رسانه‌ای هم نمی‌شد به‌قدری این مسئله هویدا و آشکار بوده و هست که هیچ مسئول و شهروندی نمی‌تواند وجود آن را انکار کند.

فارغ از نقطه‌ی شروع این معضل که شرح بسیاری می‌طلبد آنچه دردآور است چراغ سبز برخی از مسئولان ارشد استان به صاحبان صنایع پر آب خواه فولادی که بارها توسط مسئولان محیط‌زیست بر پلمپ برخی از این کارخانه‌ها نیز تاکید شده است.

مردمی که بارها صدای خود را به گوش مسئولان رسانده‌اند، مردمی که هر روز آثار آلايندگي این صنایع را از طریق دست‌وپنجه نرم کردن با بیماری‌های تنفسی و از بین رفتن باغات و زراعتشان به‌وضوح لمس می‌کنند و این مردم نجیب و با شرافت آیا محق این هستند که خواستشان نادیده گرفته شود و از حقوق اولیه شهروندی خود محروم شوند.

آیا نوبت آن نرسیده که مسئولان استان و شهرستان اشکذر در پی تدبیر و چاره‌ای اساسی باشند و با دید وسیع و در نظر گرفتن تمام مولفه­های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی از احداث صنایع آلاینده و به‌ویژه پر آب خواه آن‌هم در استانی که آب مصرفی را از استان هم‌جوار خود تهیه می‌کند و کمترین نزولات آسمانی در کشور را دارد و امسال نیز با کاهش ۲۵ درصدی نزولات آسمانی روبرو بوده است، جلوگیری کنند.

این در حالی است که به گفته‌ی رئیس کمیته آب اتاق اصفهان برای تولید هر متر کاشی ۱۷ لیتر آب مصرف و برای تولید هر تن فولاد حدود ۸ تا ۲۵ مترمکعب (بسته به نوع کارخانه) آب مصرف می‌شود.

اکنون انتظار می‌رود با جهانی‌شدن شهر یزد و به‌تبع آن استان، صنعت توریسم و گردشگری، پرورش اسب، گیاهان دارویی و صنایع دانش‌بنیان و… در عمل موردتوجه قرار گیرد که به‌طورقطع جایگزینی مناسبی برای صنایع آلاینده و پر آب خواه هست و با تکیه بر استعدادها و سرمایه‌های سرزمینی و بومی استان مقدمات رسیدن به امنیت پایدار و شهر پایدار را فراهم شود.