اشکذر خبر: توسعه و آبادانی، حق مسلم و مطالبه‌ به‌جای مردم در جای‌جای این سرزمین است. اما آنچه مسیر توسعه را پایدار و مقبول می‌سازد، تنها «ظرفیت» یا «بودجه» نیست؛ بلکه «خرد جمعی» و «اقناع عمومی» است. در فضای ملتهب امروز که دشمنان این آب و خاک با تکیه بر شکاف‌های اجتماعی به دنبال ضربه زدن به اتحاد ملی هستند، تک‌تکِ کنش‌های مدیریتی، زیر ذره‌بینِ افکار عمومی قرار دارد.

وقتی صحبت از تصمیمات کلان در مناطق مرزی یا پهنه‌های مشترک جغرافیایی به میان می‌آید، ساده‌انگاری است اگر تصور کنیم یک تصمیم می‌تواند صرفاً فنی باقی بماند. هر اقدامی که بدون بهره‌گیری از مشورت با نخبگان محلی و بدون در نظر گرفتن حساسیت‌های تاریخی و اجتماعی اتخاذ شود، ناخودآگاه می‌تواند به یک تصمیم «تحریک‌آمیز» بدل گردد؛ تصمیمی که به جای گره‌گشایی، گره بر تار و پودِ پیوندهای همسایگی می‌اندازد.

امروز، مسئولان بیش از هر زمان دیگری به «تدبیر» نیازمندند. خرد جمعی، بهترین پادزهر برای تصمیمات شتاب‌زده‌ای است که می‌تواند با برانگیختن حساسیت‌ها، فرصت توسعه را به چالشی اجتماعی تبدیل کند. مدیریت هوشمندانه یعنی پیش از کلنگ‌زنی برای هر پروژه، «سرمایه اجتماعی» منطقه را ارزیابی کنیم و بدانیم که هیچ پروژه عمرانی، با ارزش‌تر از صلح، آرامش و اعتماد متقابلِ ساکنان یک منطقه نیست.

در برهه‌ای که کشور با حضور حماسی مردم و درایت مسئولان در حال خنثی‌سازی توطئه‌های تفرقه‌افکنانه است، از مدیران و متولیان امور انتظار می‌رود که «اتحاد» را به عنوان یک اصل در صدرِ سیاست‌گذاری‌های خود بنشانند. اقدامات باید امیدبخش و وحدت‌آفرین باشند؛ اقداماتی که مرزهای جغرافیایی را نه به عنوان خطوط جدایی، بلکه به عنوان نقاط اتصال و هم‌افزایی تعریف کنند.

یادمان باشد که مردم، بهترین قضاوت‌کنندگانِ تصمیمات ما هستند. بیایید با تکیه بر هم‌فکری و پرهیز از اقدامات یک‌جانبه، کاری کنیم که هر تصمیم توسعه‌ای، نه‌تنها چرخ‌های اقتصاد منطقه را به گردش درآورد، بلکه پیوندِ قلب‌های مردم و همسایگان را نیز مستحکم‌تر کند. شکوهِ مدیریت در این است که پیش از ساختنِ سازه‌ها، «بنیادِ اعتماد» را بنا کند.