اشکذرخبر،شبِ پیش از آغاز عملیات «والفجر ۲»، گویی پرده‌ها برای «سید علی‌زاده میر» کنار رفته بود. او در رؤیایی صادقه، تصویری از فردایِ اشکذر را دید؛ تصویری که هفت پیکرِ گلگون را در میانِ هاله‌ای از نور و خلوص نشان می‌داد. در آن رؤیا، هفت مرد را دید که پیش از عروج، در خلوتی عاشقانه به اقامه نماز نافله شب ایستاده‌اند. آن‌ها به سید علی گفتند: «ما هفت نفر، هم‌سفرانِ این قافله‌ایم. تو نفر هفتمی هستی که زودتر از همه پر می‌کشی، اما مشیتِ الهی چنین است که پیکرت، آخرین نفری باشد که به وطن بازمی‌گردد.»

حقیقت، همان‌گونه که در رؤیا نمایان شده بود، رخ داد. آن هفت دلاور، در کنار هم به دیدار حق شتافتند. سید علی که در آخرین زیارتش از امام هشتم (ع)، مشتاقانه خواسته بود تا بار دیگر توفیق پابوسی حضرتش را داشته باشد، گویی به حاجت خود رسید؛ پیکر پاکش به اشتباه راهی مشهد شد و گردِ حرمِ امنِ رضوی طواف داده شد. تنها پس از چند روز بود که همراهان متوجه شدند این مسافرِ غریب، شهیدی از دیار اشکذرِ یزد است. سرانجام پس از شش روز، سید علی به زادگاهش بازگشت تا در خاکِ روضه‌الشهدای اشکذر، آرام گیرد.

سید علی‌زاده میر اشکذری، فرزند سیدابوالقاسم و بی‌بی ماشاءالله، در پانزدهم آبان ۱۳۴۴ در اشکذر چشم به جهان گشود. او که در کسوتِ کارگرِ شریفِ کارخانه کاشی، نانِ حلال بر سفره می‌برد، با لبیک به ندایِ امام، به عنوان بسیجی راهی جبهه‌های نبرد شد. سرانجام در پانزدهم مرداد ۱۳۶۲، در حالی که به عنوان تیربارچی در پیرانشهر حماسه‌آفرینی می‌کرد، بر اثر اصابت ترکش در درگیری با نیروهای متجاوز عراقی، به درجه رفیع شهادت نائل آمد.